|
|
Internet - de geschiedenis
Nog niet eens zo heel lang geleden, zo in de jaren '50, waren computers op zichzelf staande apparaten waarbij er van samenwerking geen sprake was. Moest er toch informatie van de ene computer op de andere computer komen dan was dat zonder uitzondering een menselijke handeling, bijvoorbeeld door het simpelweg overtypen of het copieren via een medium als een ponskaart of later floppy disk.
Naarmate de computers sneller werden en meer konden doen, werd de noodzaak duidelijk om deze onderling met elkaar te kunnen laten communiceren. Fabrikanten ontwikkelden hun eigen manier hiervoor, welke alleen konden samenwerken met systemen van deze specifieke fabrikant. Maar ondanks dat werkte het. Door middel van kabelverbindingen tussen computers van hetzelfde merk, werd het mogelijk om onderling eenvoudige informatiestromen uit te wisselen. Naarmate de tijd verstreek ging men de standaarden formaliseren en de verschillende inzichten werden besproken en met elkaar in overeenstemming gebracht. Een belangrijke stap hiervoor werd in 1974 gezet toen IBM, destijds een enorme computer fabrikant, het Systems Network Architecture (SNA) ontwikkelde en openbaar maakte. Elke andere fabrikant kon dit namaken en op die manier deel uitmaken van de standaard van IBM.
Vanaf 1980 waren er toch weer meerdere netwerkstandaarden met elk hun specifieke goede en slechte kanten. Door een goed doordachte basis konden deze standaarden welliswaar niet met elkaar overweg, maar stoorden ze elkaar ook niet wanneer deze tegelijk gebruikt werden op een en hetzelfde fysieke netwerk. Netwerken met namen als SNA, DECNet, NetWare, AppleTalk ... allemaal verschillend maar het werkte probleemloos langs elkaar heen over eenzelfde kabel.
Een bijzondere opdracht werd eind jaren '60 afgegeven in opdracht van het amerikaanse leger, om precies te zijn het Department of Defense's Advanced Research Projects Agency. Deze opdracht omvatte een groot landelijk netwerk, met als belangrijke als eis dat bij uitval van een deel van het netwerk de rest probleemloos door moest kunnen werken. Het mag duidelijk zijn dat de dreiging van de koude oorlog in die tijd een belangrijke reden was voor deze eis. Het netwerk werd genoemd daar de opdrachtgever: ARPNA-net. In het begin werd dit netwerk aangelegd tussen overheid, defensie en universiteiten. Later werd het netwerk stukje bij beetje vrijgegeven voor iedereen die belang had of vond dat te hebben.
Eind jaren '80 kwam er een nieuwe standaard: TCP/IP. In het begin was dit niet meer dan weer een standaard, maar als snel werden de voordelen duidelijk ten opzichte van de andere netwerk standaarden. Door de eenvoud en enorme robuustheid won deze standaard het van alle andere standaarden. Het ARPAnet ging TCP/IP gebruiken en groeide over de jaren uit tot wat men tegenwoordig internet noemt. Internet is volledig gebasseerd op deze TCP/IP standaard.
Ironisch genoeg is deze standaard ontwikkeld op universiteiten door vrijwilligers, en zit er geen commercieel bedrijf achter. Wellicht is dit een van de redenen voor het enorme succes.
|
|
|
